» » » Persoonlijke verantwoordelijkheid

Persoonlijke verantwoordelijkheid

Geplaatst in: Verbindende Communicatie | 0

Vorige week lag ik in bed en ik moest ineens aan een aantal situaties in mijn laatste baan denken. Niet zulke leuke situaties… Eigenlijk waren het allemaal situaties waarin ik op mijn flikker kreeg omdat ik iets niet (goed) gedaan had. Een andere overeenkomst was dat ik niet het idee had dat ik niet de verantwoordelijkheid hiervoor had, ik deed er zo mijn best voor en toch was het niet genoeg. Een diep gevoel van machteloosheid.

De eerste reactie is om in de boosheid te schieten en mijn baas als onredelijk, onduidelijk of een overwerkte trut te betitelen. Iets wat ik het laatste jaar meer dan eens gedaan heb.
Deze avond voelde gelukkig anders: Ik wist dat ik er die avond mijn vinger achter kon krijgen.

Het enige wat ik dan doe is de situatie beschrijven alsof ik er naar kijk, alsof het de situatie van iemand anders is. Zoals ik in mijn vorige blog al zei: door echt te kijken naar wat er speelt komt er vaak een realisatie; een overtuiging die mijn handelen en gevoel stuurt. Ook deze avond viel het kwartje:

Ik ben niet in staat succesvol te zijn.  

Ondanks dat ik hard werkte en mijn best deed maakte deze overtuiging dat ik er geen echt succes van maakte. Het saboteerde al mijn pogingen om wel te komen waar ik wilde zijn.

Zulke realisaties gaan meestal gepaard met een enorme opluchting. Tegelijkertijd zag ik ook andere situaties in mijn leven waarin deze overtuiging roet in het eten gooide. Nu hoef ik me dus niet meer te laten beïnvloeden door deze overtuiging. Overtuigingen hebben alleen maar kracht zolang ze onbekend zijn. Als je denkt dat je de overtuiging weet en er verandert niets, dan heb je de ware overtuiging nog niet gevonden!

Dit is wat ik bedoel met persoonlijke verantwoordelijkheid. Ik kan 100 redenen bedenken waarom het niet aan mij lag dat mijn laatste baan geen succes was. Ik werd niet opgeleid, te hoge werkdruk, hoog ziekteverzuim, falende automatisering enzovoorts. Toch kies ik er steeds voor om te kijken naar wat mijn aandeel is. Ik heb nog geen situatie gevonden waarin ik geen aandeel had!

Een risico aan 100% verantwoordelijkheid is dat je doorschiet in schuld. Je gaat jezelf op je kop geven over dat je dit niet eerder hebt ontdekt of dat je het zo ver hebt laten komen. Ik verzucht regelmatig over mezelf: ‘dan heb je al die training gehad en ben je er zo intensief mee bezig geweest en dan kost het je nog een jaar om hierachter te komen!’. Geloof me, dat helpt niet!

Om niet in schuld te belanden is zelfcompassie nodig. Erkennen dat je toen in je onwetendheid deed wat je kon en dat dat helaas niet het effect gaf wat je graag wilde. Je kan hierom rouwen en je voornemen dit in de toekomst anders te doen. Het heeft alleen geen zin om spijt te hebben. Als je spijt hebt maak je je eigenlijk zelf weer slachtoffer van de situatie en ben je dus niet verantwoordelijk.

Schuld en verantwoordelijkheid liggen dicht bij elkaar, net als straf en consequentie. Ze zijn alleen totaal anders! Daar schrijf ik ook nog wel eens een blog over!

Ook eens proberen? Kijk eens naar een recente gebeurtenis die niet ging zoals je graag had gewild.
Wat gebeurde er letterlijk(vermijd oordelen, labels, diagnoses)?
Wat voelde je daarbij?
Wat geloof je over jezelf wat maakte dat je dat voelde? (Probeer deze vraag op je in te laten werken en wacht op een  antwoord ipv er heel hard over na te denken en te beredeneren)

Ik hoor graag wat jullie ontdekken!

Geef een reactie